Marathon Rotterdam

#DE MOOISTE

Als echte Rotterdammer moest het er een keer van komen. De Marathon van Rotterdam lopen. Jaren geleden, ik was toen een jaar of 18, ben ik al eens aan het trainen geweest, maar niet verder gekomen dan een magere 20 km. Nog niet eens de helft dus!

Omdat ik inmiddels flink wat gewicht kwijt was geraakt en hardlopen weer steeds leuker begon te vinden, kwam mijn oude plan weer boven drijven om Rotterdam te gaan lopen. Waar ik wel tegenop zag, waren de eindeloze langszame lange duurlopen die naarmate je dichter bij de marathon komt steeds meer belasting voor je spieren opleveren. In mijn dagelijkse werk ben ik risicomanager en adviseer ik ondernemers om bij het willen behalen van een doelstelling niet uit het oog te verliezen welke risico's er voor kunnen zorgen dat je je doel niet gaat halen.

Mijn doel was helder! Ik wil trainen voor de marathon en deze uitlopen zonder blessures.

Een subdoelstelling was vervolgens om ook in de aanloop naar de marathon toe, zo optimaal mogelijk te trainen, maar zo min mogelijk kans op overbelasting op te lopen. Na verloop van tijd kwam ik op internet het Sportrusten schema tegen. Maximaal 14km hardlopen, 100 dagen trainen. Ik heb mij in dit schema verdiept en de theorie erachter sprak mij wel aan. Door consequent te trainen op hartslag leer je je lichaam zo efficient mogelijk te gaan werken. Die 14km sprak mij ook wel aan omdat je daar nu eenmaal sneller van herstelt dan van een 30- 0f 32 km in je benen. Ik vergat voor het gemak even dat Sportrusten uitgaat van 4x per week hardlopen en dat het op geen enkel moment een schema is waarbij je met 2 vingers in de neus de finisch gaat halen. Een marathon is geen grapje, het is echt serieuze sport!

Het doel was gesteld, de methode bepaald en eind december 2018 ben ik begonnen met mijn eerste trainingen volgens het sportrusten schema. Je moet geloven in de werking van de theorie en volhouden. Na een paar weken merkte ik dat ik met dezelfde hartslag sneller kon lopen en dat ik dus fitter werd. Mijn Garmin gaf dit ook aan door de vo2max waarde die ik gestaag zag oplopen van 38 naar 42, toen 45, daarna 49 en uiteindelijk de week voor de marathon piekte hij naar 51. Los van het feit of een horloge in staat is om je vo2max exact te bepalen gaf het mij houvast dat mijn conditie in ieder geval flink verbeterde.

Dan is de dag daar en sta je met nog duizenden anderen onder genot van "You never wolk alone" te wachten op het startschot voor die ruim 42.195m.

De eerste 34 a 35 Km gingen heerlijk. het was warm, maar ik zelf drinken meegenomen en iedere 5km was er een waterpost en vanaf 12,5 km. waren er ook sponsposten, dus verkoeling was wel geregeld. Maar op de 35km stond daar toch die man met de hamer. Ik probeerde nog hem te ontwijken, maar dat lukte niet. Mijn bovenbenen schoten vol en ik kon geen stap meer lopen. Heel vreemd gezicht om de spieren in je bovenbenen onder de huid te zien bewegen. Zo'n beeld uit een sciencefiction film zeg maar. Nu wat vloeken en strekken ben ik gaan wandelen om de stramheid uit mijn bovenbenen te krijgen, dit lukte na ongeveer een kilometer. Nog 6 te gaan ongeveer. Ik probeerde het tempo weer op te pakken, maar daar hadden mijn kuiten inmiddels geen zin meer in. Iedere stap die ik deed lieten ze weten; bij de volgende schieten wij in de kramp, dat je het even weet......

Dus weer een stuk gelopen en dan heb je ontzettend veel steun aan het publiek. Iedereen roept je bij je naam en spoort je aan om verder te gaan. Je krijgt water, snoepjes, fruit en volgens mij als ik hem had aangepakt kon ik ook een halve joint krijgen. Na nog een flink stuk gewandeld te hebben wilde ik al deze mensen niet teleur stellen en ben ik weer begonnen te hardlopen, althans, harder dan dat ik daarvoor aan het wandelen was. Het werd een soort hobbel pasje omdat mijn kuiten het nog steeds niet leuk vonden, maar op die manier heb ik de volgende kilometers gelopen. en dan draai je de Coolsingel op. De pijn is weg, de boost die je daar krijgt is onbeschrijfelijk. Ik werd richting de finish geduwt of getrokken. Vlak voor de finisch stond mijn echtgenote te zwaaien, heerlijk moment, en daar was dan eindelijk de eindstreep........ GEFINISCHED!!!!!!!

Zodra ik over de finisch kwam gebeurde er echt iets absurds. Er schoot direct door mijn hoofd, dit wil ik vaker meemaken. Ik ga vaker een marathon lopen.

Ik weet zeker dat ik onderweg niet gevallen ben, dus denk ik dat dit inderdaad het marathon virus is wat ik ergens tijdens die 42.195m heb opgelopen. Ik ga er geen medicijnen voor slikken, dat weet ik zeker.

Tot de volgende loop!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *